Belgia — Egipt: faworyt może ugrzęznąć w egipskim bloku
Belgia zaczyna mundialowy marsz od meczu z Egiptem w ramach FIFA World Cup 2026. Początek spotkania: 15 czerwca 2026, 21:00 CEST. Na papierze wszystko ładnie się układa pod Czerwone Diabły: Thibaut Courtois w bramce, Kevin De Bruyne z batutą, Youri Tielemans do pilnowania rytmu, Jeremy Doku do robienia przeciwnikom małego pożaru na boku boiska.
Tyle że futbol nie jest tabelką z nazwiskami, tylko żywym stworzeniem, które lubi czasem kopnąć faworyta w kostkę. A tutaj Egipt ma dokładnie taki zestaw narzędzi, który może Belgii uprzykrzyć popołudnie: zwarty środek, cierpliwość bez piłki i szybkie wyjścia przez Mohameda Salaha oraz Omara Marmousha.
Belgia mocna, ale nie w wersji walca
Najważniejszy szczegół jest prosty: Romelu Lukaku nie jest spodziewany w podstawowym składzie. To zmienia belgijski atak. Charles De Ketelaere daje ruch, wymienność pozycji i grę między liniami, ale nie jest tym samym punktem odniesienia w polu karnym, co Lukaku. Bez klasycznej armaty na środku Belgia może mieć więcej gry kombinacyjnej, za to mniej prostego straszenia obrońców wrzutką i pojedynkiem fizycznym.
Do tego dochodzi defensywa. Zeno Debast nie jest gotowy na otwarcie turnieju, a para stoperów nie wygląda na w pełni ustabilizowaną. Przy rywalu, który tylko czeka na pierwszy niedokładny pas i start Salaha za plecy, to nie jest drobiazg do przypięcia magnesem na lodówce. Castagne ma dać więcej ostrożności na boku, ale sama potrzeba takiego zabezpieczenia pokazuje, że sztab Belgii dobrze wie, gdzie mogą polecieć iskry.
Belgowie ostatnio potrafili wyglądać efektownie. Rozbili Tunezję, wcześniej spokojnie ograli Chorwację, a w eliminacjach bywały mecze z bardzo wysokimi zwycięstwami. Ale jest tu haczyk: największe popisy przychodziły z rywalami, którzy po pierwszym ciosie mocno się rozsypywali. Z kolei bezbramkowy mecz z Macedonią Północną przypomniał, że gdy przeciwnik nisko stanie, zamknie środek i każe Belgii cierpliwie dłubać w zamku, nie zawsze drzwi otwierają się od razu.
Egipt nie przyjeżdża po pocztówkę
Egipt wygląda jak zespół, który potrafi cierpieć z sensem. Remis z Hiszpanią, w którym długo trzymał strukturę nawet pod presją, oraz wąska porażka z Brazylią pokazały, że to nie jest drużyna do zdmuchnięcia z boiska samym herbem rywala. Hossam Hassan nie musi udawać, że jego zespół będzie prowadził grę przez większość czasu. On raczej chce, by Egipt był niewygodny, twardy w pojedynkach i gotowy do ukłucia wtedy, gdy Belgia straci równowagę.
Salah ma wrócić do wyjściowej jedenastki, a to dla Egiptu informacja wagi ciężkiej. Obok niego Marmoush daje pionowy bieg i umiejętność atakowania wolnej przestrzeni. Brak Mostafy Mohameda ogranicza opcje na typową walkę tyłem do bramki, ale w tym konkretnym meczu Egipt i tak raczej nie będzie budował przewagi przez długie posiadanie. Bardziej prawdopodobny jest scenariusz: przetrwać fazę nacisku, odebrać, ruszyć szybko i sprawdzić, czy belgijscy stoperzy mają zapięte pasy.
W środku pola Marwan Attia, Mohanad Lasheen czy Emam Ashour mogą dać Egiptowi gęstość i przeszkadzanie Belgom w wygodnym karmieniu De Bruyne piłkami między liniami. To nie brzmi romantycznie, wiem. Kibic woli nożyce z szesnastu metrów niż przesunięcie bloku o kilka kroków. Ale przy takim meczu właśnie te małe, brudne detale mogą zdecydować, czy faworyt odjedzie, czy będzie się męczył jak kierowca szukający miejsca pod stadionem.
Gdzie bukmacher może przesadzać z gładkim scenariuszem
Nie kłócę się z tym, że Belgia jest lepszą drużyną. Ma więcej jakości w kreacji, głębszą ławkę i piłkarzy, którzy jednym podaniem albo dryblingiem potrafią przestawić mecz. Problem w tym, że zakład na wysokie zwycięstwo faworyta wymaga czegoś więcej: czystej kontroli, skuteczności i braku nerwowych momentów po stratach.
A tutaj tych potencjalnych zadrapań jest sporo. Belgia bez Lukaku od początku może potrzebować więcej cierpliwości w polu karnym. Defensywa bez Debasta i z pytaniami personalnymi może nie czuć się komfortowo przy kontrach. Egipt nie rotuje liderów, ma motywację pierwszego meczu grupowego i wie, że punkt lub minimalna porażka mogą mieć znaczenie w układzie z Iranem i Nową Zelandią.
Dlatego podoba mi się podejście, które nie wymaga od Egiptu cudu. Nie trzeba tu pisać bajki o pełnej dominacji underdoga. Wystarczy, że zespół Hassana utrzyma kompaktowy kształt, nie odda Belgii szybkiego otwarcia i kilka razy zmusi rywala do biegu w stronę własnej bramki. Belgia może wygrać, ale droga do wyraźnego zwycięstwa wygląda bardziej kręto niż sugeruje sama renoma.
