Argentyna — Szwajcaria: mistrz świata ma więcej atutów, niż sugeruje kurs
W nocy z soboty na niedzielę, 12 lipca 2026 o 03:00 CEST, na Arrowhead Stadium w Kansas City Argentyna zmierzy się ze Szwajcarią o półfinał mistrzostw świata. Zwycięzca zagra z lepszym z pary Anglia — Norwegia. Stawka nie wymaga komentarza; wymaga go natomiast kurs na mistrza świata.
Rynek zapamiętał nerwowe mecze Argentyny w fazie pucharowej — dogrywkę z Republiką Zielonego Przylądka i szalone 3:2 z Egiptem po stracie dwóch goli. Rozumiem tę ostrożność, lecz nie podzielam jej. Drużyna, która trzykrotnie w turnieju rozstrzygała końcówki na swoją korzyść, pokazuje charakter, nie słabość.
Szwajcaria bez swojego burzyciela
Najważniejsza wiadomość tygodnia: Johan Manzambi nie zagra, co potwierdził sam Murat Yakin. To był najbardziej wertykalny, najbardziej nieprzewidywalny zawodnik Szwajcarów — łamał linie, rozstrzygał mecze z Bośnią i Kanadą. Bez niego atak sprowadza się do gry na Embolo, rajdów Vargasa i Ndoye oraz stałych fragmentów Xhaki.
Do tego dochodzi fizjologia, której nie da się oszukać. Szwajcarzy przebiegali sto dwadzieścia minut z Kolumbią, przelatują pół kontynentu z Zachodniego Wybrzeża i lądują w gorącym, wilgotnym wieczorze Kansas City. Yakin zapowiada zwartą grę zespołową bez indywidualnego pilnowania Messiego — plan rozsądny, ale wymagający świeżych nóg.
Argentyna u siebie, choć formalnie na neutralnym gruncie
Albicelestes mają wszystkich zawodników do dyspozycji, a Scaloni zapowiada powtórzenie jedenastki z meczu z Egiptem. Kansas City to miasto ich obozu — grali już w tym upale, mieszkali w nim, a trybuny będą, jak piszą argentyńskie media, praktycznie domowe. Takie miękkie przewagi mają twarde konsekwencje w drugiej połowie.
Rozważałem alternatywy. Poniżej 2,5 gola pasuje do stylu Yakina, ale ta logika została już w pełni wyceniona, a mecze Argentyny uparcie żyją późnymi golami w obie strony. Handicap minus półtora to ładna myśl przeciwko zmęczonemu rywalowi, tyle że Szwajcaria należy do drużyn, które przegrywają jedną bramką albo nie przegrywają wcale.
Pozostaje więc rozwiązanie klasyczne i, ośmielę się rzec, eleganckie: wygrana mistrza świata w regulaminowym czasie. Bez fajerwerków, za to z solidnym fundamentem — pełnym składem, klimatyczną aklimatyzacją, świeżością i osłabionym przeciwnikiem po drugiej stronie.
