Norwegia — Anglia: dwóch snajperów, dwie dziurawe obrony i ćwierćfinał bez kłódek
Ćwierćfinał mistrzostw świata to zwykle teatr napięcia, w którym każdy boi się popełnić błąd. Norwegia i Anglia zdają się jednak grać w inny spektakl — taki, w którym siatka drży regularnie. I to właśnie ten szczegół rynek nieco przeoczył.
Bukmacher ustawił linię wokół angielskiej kontroli: gospodarze meczu w kursach to typowany faworyt, Skandynawowie zaś outsider z metką pedigree i głębi kadry. Rzecz w tym, że oba te zespoły przez cały turniej broniły się jak dziurawy kadłub — z dużym zapałem, ale kiepskim skutkiem.
Norwegia gra z otwartą przyłbicą (i otwartą obroną)
Podopieczni Solbakkena nie zamierzają siedzieć w bunkrze. Ich najlepsza wersja to Ødegaard łączący grę ze skrzydłowymi i wczesne podania do Haalanda — plan, który spektakularnie zadziałał przeciwko Brazylii.
Cena za tę odwagę jest jednak wyraźna. Norwegia straciła gole właściwie w każdym poważnym spotkaniu: Senegal ukłuł ją dwukrotnie, Wybrzeże Kości Słoniowej wyrównywało, a nawet Irak potrafił zajrzeć pod norweskie okno. Tylni plan wciąż bywa uchylony.
Za to z przodu maszyna działa bezbłędnie. Haaland jest w rytmie historycznym, a wejście Schjelderupa w meczu z Brazylią — dwie asysty przy bramkach kapitana — pokazało, że skrzydła dostarczają amunicję na czas.
Anglia załatana z prawej strony
Drużyna Tuchela ma inny problem. Quansah pauzuje za czerwoną kartkę z Meksyku, Reece James dopiero wraca po urazie, a prawa obrona pozostaje najmniej pewnym punktem układanki.
To istotne, bo właśnie tam Norwegia będzie szukać przewag: przeniesienia gry, dośrodkowania, ruch Haalanda w polu karnym. Łatać ten sektor Spence'em, Konsą czy Stonesem — to rozwiązania mniej ograne niż by się chciało w takim meczu.
Ofensywnie Anglicy nie mają jednak kłopotów. Kane i Bellingham dowożą decydujące momenty z regularnością szwajcarskiego zegarka — dwie bramki Jude'a w 98 sekund przeciwko Meksykowi to najlepszy dowód.
Bilans ostatnich występów też nie zachęca do stawiania na spokojne, wysuszone widowisko. Remis z Ghaną był wyjątkiem, ale mecze z DR Konga i Meksykiem to dramaty z bramkami sypiącymi się z obu stron.
Upał jako jedyny hamulec
Uczciwie trzeba przyznać kontrargument: Miami przywita drużyny wilgotnym, ponad trzydziestostopniowym skwarem, co zwykle obniża intensywność pressingu. Tempo może więc siąść.
Tyle że zmęczone nogi w końcówce częściej otwierają przestrzeń, niż ją domykają — a obie ławki mają jakość, która potrafi dołożyć trafienie w decydującej chwili. Ciepło spowalnia, ale nie zamyka bram.
Sumując: dwóch snajperów w formie kontra dwie obrony bez czystych kont. To przepis na gole, a nie na oszczędny remis 1:0. Alternatywy — jak zwycięstwo Norwegii po zdumiewającym triumfie nad Brazylią — kuszą, ale to rzut monetą przebrany za pewniaka.
