Arabia Saudyjska — Urugwaj: upał w Miami ostudzi zapędy faworytów.

Rynek naiwnie wierzy, że sama koszulka wygrywa mecze. Bukmacherzy wystawili nam linię, która wygląda tak, jakby na murawę w Miami zaraz miała wybiec legendarna drużyna z połowy ubiegłego stulecia, a nie obecny, zmagający się z własnymi demonami Urugwaj. Sprzedaje się nam wielki trenerski mit Marcelo Bielsy, zupełnie ignorując fakt, że jego maszyna do pressingu zacina się od dłuższego czasu. Oczekiwanie, że Latynosi po prostu przejadą się po saudyjskim rywalu niczym walec drogowy, to wyraz niesamowitego optymizmu analityków układających te urocze kursy.

Kosztowny szpital i taktyczne mrzonki

Gdy przyjrzymy się faktom, urok faworyta pryska niby mydlana bańka. Oddawanie Urugwaju jako murowanego kandydata do pogromu to jak kupowanie luksusowego sportowego auta, z którego ktoś z premedytacją wymontował silnik. Defensywa jest zdemolowana przerażającymi ubytkami personalnymi. Brak Ronalda Araújo to cios prosto w serce struktury asekuracyjnej, a na urazy narzeka jeszcze José María Giménez. Co gorsza, z przodu wypada Giorgian De Arrascaeta, z którym odleciała cała kreatywność w drugiej linii. Bez niego pozycyjny atak ekipy w błękitnych koszulkach przypomina walenie głową w mur, co doskonale pokazały niedawne, koszmarnie nudne bezbramkowe remisy reprezentacji z Algierią i Meksykiem.

Pragmatyzm rodzi się w bólach

Z drugiej strony mamy specyficzną konstrukcję taktyczną. Arabia Saudyjska pod batutą Giorgosa Donisa przeszła bolesną weryfikację wiosną zgarniając lanie od Egiptu, by w końcu odrobić lekcję z pragmatyzmu. Zorganizowany, wybiegany remis z Senegalem tuż przed startem turnieju to wyraźny sygnał: oni potrafią zamurować dostęp do własnej bramki i z godnością znosić trudy meczu. Pamiętajmy też, że upał to ich naturalne środowisko, w którym czują się jak ryba w wodzie.

Bukmacher milcząco zakłada, że Saudyjczycy szybko pękną. Zapomina jednak, że eksperymentalna i dziurawa defensywa Urugwaju będzie idealnym celem dla szybkich kontr, napędzanych przez sprawdzonych na poprzednim mundialu weteranów, takich jak Salem Al-Dawsari czy Firas Al-Buraikan. Jasne, po stronie Urugwaju wciąż jest potężne uderzenie Federico Valverde albo zryw Darwina Núñeza. Ale nawet jeśli ich czysta siła ostatecznie przełamie saudyjskie zasieki, wygrana różnicą dwóch bramek przez tak chimeryczny zespół to scenariusz wpisujący się raczej w piłkarską fikcję. Wybrany bufor bezpieczeństwa całkowicie nas ratuje na wypadek, gdyby ten naszpikowany gwiazdami Urugwaj zdołał podopiecznym Donisa strzelić raptem jedną bramkę, męcząc się w oparach własnego potu.