Anglia — Demokratyczna Republika Konga: Męki faworyta zamiast spacerku

Jeśli wierzyć kursom wystawionym przez analityków, to spotkanie 1/16 finału zapowiada się jako królewska procesja. Synowie Albionu rzekomo wyjdą, pokopią, załadują trzy bramki i z uśmiechem na ustach wrócą do szatni. Prawda jest jednak brutalnie inna i dużo mniej fotogeniczna.

Drużyna Thomasa Tuchela cierpi na chroniczną alergię na głęboko cofniętych rywali. Wystarczy przypomnieć sobie ich mecze w fazie grupowej, gdzie przez długie minuty bezproduktywnie klepali piłkę przeciwko Ghanie czy Panamie. Męczenie buły to w ich ostrożnym wykonaniu istny sport narodowy.

Szpital na prawej obronie i afrykański mur

To absolutnie nie jest tak, że Anglicy grają w najsilniejszym zestawieniu i wszystko płynnie funkcjonuje. Wystarczy rzucić okiem na ich prawą flankę, która po urazach Reece'a Jamesa, Tino Livramento i Jarella Quansaha przypomina polowy lazaret. Tuchel musi szyć z tego, co mu aktualnie zostało.

W tej niekomfortowej sytuacji szkoleniowiec jest zmuszony łatać luki rezerwowymi, a na plac boju wybiegnie awaryjnie Djed Spence. To z kolei absurdalnie wielki prezent dla reprezentacji Demokratycznej Republiki Konga. Naturalna asymetria wielkiego faworyta otwiera wręcz rywalom doskonałe opcje napędowe.

Formacja kongijskich stoperów złożona z Axela Tuanzebe i Chancela Mbemby solidnie zarygluje dostęp do bramki, zapraszając gwiazdy do gry nudnym atakiem pozycyjnym. Z kolei odblokowany na turnieju Yoane Wissa już czai się, by ostro ruszyć z kontrą. Doświadczony skrzydłowy bezlitośnie przetestuje skleconą naprędce angielską ścianę.

Wyspiarze z pewnością nie zaryzykują szaleńczych wycieczek od pierwszej minuty kosztem utraty asekuracji z tyłu. Znając dogmatyczne podejście selekcjonera do posiadania piłki, bezpieczna wymiana podań w drugiej linii będzie się dłużyć niemiłosiernie. To usypiająca taktyka, która szarpie nerwy kibiców.

Cierpienie sowicie docenione przez rynki

Rozpędzony afrykański zespół przeżywa właśnie historyczny moment w najważniejszym turnieju świata. Po świetnym zremisowaniu z Portugalią i dojrzałym odprawieniu Uzbekistanu niosą w sobie fantastyczny ładunek emocjonalny. Tego hartu ducha nie da się po prostu uśpić wolnym przesuwaniem od lewej do prawej autostrady bocznej.

Owszem, chłodna egzekucja i potężna ławka rezerwowych w końcówce najpewniej uratują Anglikom awans, dając trochę oddechu w krajowej prasie. To wyczekiwane zwycięstwo przypominać będzie jednak drobną męczarnię, a zapowiadany pogrom to naiwna bukmacherska baśń. Wystawione szerokie linie bramkowe zakrawają na ponury żart.

Kongijczycy oddadzą faworytom murawę, ale z całą stanowczością nie pozwolą wdeptać się w ziemię pod polem karnym. Ewentualny, wymęczony gol ze stałego fragmentu gry nie przykryje systemowych tortur taktycznych w wykonaniu angielskich milionerów. Zapowiada się niesamowicie toporna i zamknięta konfrontacja strachu z dyscypliną.

Zamiast rzucać monetą w poszukiwaniu czystego konta, znacznie roztropniej jest zgarnąć potężną zaliczkę od lekkomyślnej giełdy zakładów. Twórcy linii zapomnieli wziąć odczuwalną poprawkę na ociężale zachowawczy styl kadry Tuchela przeciwko niskiej obronie. Zapas bramkowy po stronie underdoga buduje nam bezstresowy margines błędu w typowej dla Anglii potyczce na przepychanie.