Bukmacherzy wierzą w magię desperacji Szwecji, ale Japonia obnaży ich taktyczne braki.
Bukmacherzy mają ewidentną słabość do hollywoodzkich scenariuszy. Wystawili kursy na ten mecz z naiwną wiarą, że determinacja Skandynawów i przymus walki o życie magicznie naprawią ich zrujnowaną defensywę. To urocze, wręcz romantyczne podejście do analizy, ale z brutalną rzeczywistością boiskową nie ma absolutnie nic wspólnego.
Panika w szwedzkich biurach taktycznych
Kiedy przegrywasz z Holandią aż pięć do jednego, to znaczy, że obrona twojego zespołu po prostu przestała istnieć. Trener Graham Potter doskonale zdaje sobie z tego sprawę, dlatego postanowił pobawić się w gorące krzesła i roszaduje podstawowym składem. Zmiana bramkarza w obliczu rzezi to przecież klasyczny, książkowy objaw ławkowej paniki ratunkowej.
Szwedzi muszą wygrać, by mieć pewność awansu z grupy, co wydaje się być dla nich wyrokiem skazującym. Desperacja bez solidnie funkcjonującej struktury to gotowy przepis na kompromitację w świetle jupiterów. Owszem, mają z przodu znakomitego Isaka i Gyökeresa, ale żeby oni mogli sprawiać cuda, piłka musi najpierw bezpiecznie ominąć drugą linię.
Uraz Dejana Kulusevskiego to od dłuższego czasu ogromna wyrwa w szwedzkim systemie operacyjnym na tym turnieju. Stracili kogoś, kto potrafiłby płynnie połączyć desperacką obronę z ekskluzywnym atakiem. W rezultacie widzimy na boisku zaledwie połączony taśmą zlepek indywidualności, a nie sprawnie napędzaną maszynę do wygrywania meczów.
Japońskie laboratorium skuteczności
Na drugim biegunie znajduje się Japonia, która zawsze wygląda, jakby została zaprojektowana w nowoczesnym laboratorium taktycznym. Trener Hajime Moriyasu zbudował zespół do bólu pragmatyczny, zdyscyplinowany i precyzyjnie wykonujący odgórny plan. Mimo braku w kadrze kilku kreatywnych zawodników ten mechanizm w ogóle nie zwalnia tempa.
Azjaci niedawno rozbili Tunezję cztery do zera, prezentując futbol dojrzały, metodyczny i bezlitosny. Kadra otwarcie zapowiada, że celem jest wygrana w najsilniejszym zestawieniu ruszającym z pierwszych minut, ale bez naiwnej pogoni za goleadą. Japonia nie musi rzucać się rywalowi do gardła od pierwszej sekundy, bo wie, co robi.
I to jest właśnie największy taktyczny problem, z jakim zmierzy się dzisiaj europejski zespół. Szwedzi zostaną w końcu zmuszeni, by zaryzykować i zostawić ogromne połacie wolnej przestrzeni za plecami obrońców. Dobrze wybiegani Japończycy, tacy jak Daizen Maeda, chętnie wciągną ich głębiej i ukarzą błyskawicznym nożem w plecy z kontrataku.
Można by pomyśleć, że tak otwarty mecz zapowiada potężny festiwal strzelecki. Szkopuł w tym, że Japończycy po osiągnięciu bezpiecznej przewagi potrafią po mistrzowsku zamrozić grę i zadusić resztki tempa na boisku. Szukanie tutaj gradobicia bramek jest złudzeniem, znacznie sensowniejsze jest zaufanie drużynie po prostu we wszystkim lepszej.
