Tunezja — Japonia: mecz, w którym bramki będą na wagę złota

Są mecze, które zapowiadają się na fajerwerki, i są takie, które już na papierze pachną cementem. To spotkanie w Monterrey należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii, choć rynek zdaje się tego nie zauważać.

Japonia wchodzi w to spotkanie jako wyraźny faworyt i słusznie — remis z Holandią to wizytówka klasy. Problem w tym, że bukmacher wycenił ten mecz tak, jakby nic się w japońskiej ofensywie nie wydarzyło.

Japonia bez swoich iluzjonistów

A wydarzyło się sporo. Takefusa Kubo wypadł z urazem kolana, Kaoru Mitomy i Takumiego Minamino zabraknie od dawna — czyli znikają dokładnie ci, którzy potrafią rozpruć ustawiony niski blok.

To nie jest detal kosmetyczny. To amputacja całej kreatywnej osi zespołu, który właśnie dzięki Kubo wypracował gola z Holandią, gdy ten ściągnął na siebie obrońców i uwolnił Nakamurę.

Pamiętamy też towarzyski mecz z Islandią. Japonia dominowała terytorialnie, ale bez centralnej iskry długo mełła piłkę, by wreszcie dożynać rywala jedną późną bramką. Cierpliwe dośrodkowania zamiast lawiny sytuacji — oto nowa, uboższa rzeczywistość.

Renard przychodzi gasić pożar

Po drugiej stronie Tunezja, która po klęsce 1:5 ze Szwecją zmieniła trenera w trakcie turnieju. Hervé Renard nie przyjechał tu bawić publiczność — jego zadaniem jest zatamowanie krwawienia.

Dziesięć straconych goli w dwóch meczach z Belgią i Szwecją to wystarczający argument, by zacieśnić środek, ułożyć czwórkę z tyłu i nie dać się ośmieszyć po raz drugi. Sam Renard apelował do piłkarzy, by „podnieśli głowy" — to język odbudowy, nie ofensywnej fantazji.

Realny plan Tunezji jest prosty: spowolnić rywala, unikać wczesnej straty i sprowadzić mecz do stałych fragmentów, drugich piłek i pojedynczych kontr Achouriego czy Gharbiego. Otwarta wymiana ciosów byłaby w ich położeniu samobójstwem.

Dlaczego linia goli wygląda miękko

Zderzmy więc oba obrazy: osłabiony w kreacji faworyt kontra zespół przebudowany wyłącznie do obrony. To przepis nie na karuzelę bramek, lecz na żmudne, niskozdarzeniowe spotkanie.

Naturalny kształt takiego meczu to mozolne 1:0 albo 2:0, gdzie każda bramka kosztuje sporo wysiłku. Honda zresztą ostrzegał, że zmiana trenera u rywala czyni mecz mniej przewidywalnym — a nieprzewidywalność rzadko sprzyja lawinie goli.

Kuszące jest japońskie −1,5, ale to właśnie pułapka: prosić zespół bez czarodziejów o wygraną dwoma golami z drużyną zbudowaną, by tego nie dopuścić, to założenie, któremu nie ufam. Remis ma logikę, lecz stawianie na pat przeciwko wyraźnie lepszemu rywalowi to krok za daleko.