Tunezja — Japonia: powstrzymanie krwotoku ważniejsze od strzelania.
Analitycy bukmacherscy to czasem bardzo proste istoty, które widzą jeden konkretny ciąg cyferek i wyłączają myślenie. Skoro Tunezja przyjęła pięć sztuk od Szwecji i drugie pięć od Belgii w sparingu, wniosek wydaje się banalnie prosty. Zakładają radosne, hokejowe wyniki w każdym kolejnym spotkaniu morderczej fazy grupowej.
Problem w tym, że na mistrzostwach świata matematyka rzadko działa w tak prymitywny i jednowymiarowy sposób. Rynek naiwnie przepowiada nam na stadionie w Monterrey szaloną strzelaninę. Tymczasem na ławkę trenerską wjechał właśnie Hervé Renard, mając w ręku sportową gaśnicę pokaźnych rozmiarów.
Roszada na stanowisku selekcjonera w samym środku turnieju to najpotężniejszy szok systemowy dla każdej rozbitej szatni. Francuski szkoleniowiec nie dołączył do ekipy po to, by nagle nauczyć ich grać w ofensywną tiki-takę. Jego jedynym i nadrzędnym celem jest natychmiastowe zatamowanie tego krwotoku, żeby uniknąć kolejnej kompromitacji.
Trauma, panika i parkowanie ciężarówki
Możemy być pewni, że strategia na ten mecz będzie się opierać na absolutnie rozpaczliwym murowaniu własnego pola karnego. Zapomnijcie o radosnym bieganiu do przodu i pięknych marzeniach o strzelaniu bramek z szybkiego ataku. Świeżo upieczony trener ustawi przed swoją świątynią podwójne szczelne zasieki.
Każdy z obrońców, który choćby pomyśli o brawurowym przekroczeniu połowy boiska z piłką przy nodze, ryzykowałby natychmiastową reprymendą. Ten afrykański zespół jest wyraźnie straumatyzowany swoimi wpadkami i zagra wyłącznie na piłkarskie przetrwanie. Zamiast płynnego widowiska pucharowego czeka nas powolne, iście snookerowe przeciąganie liny.
Zespół z Afryki Północnej służył ostatnio oponentom za żywy worek treningowy, przyjmując szalenie bolesne ciosy. Pan Renard to wytrawny lis, który doskonale rozumie, że teraz liczy się powrót do fundamentów. Nawet potwornie nudna, zachowawcza gra będzie odebrana w ich obozie jako upragniony krok w stronę taktycznej stabilności.
Samuraje z tępymi mieczami
A co na ten cały mur powie faworyzowana Japonia? Zespół wybitnego trenera Moriyasu jest obiektywnie wspaniałym kolektywem, potrafiącym skutecznie rywalizować ze światową czołówką. Jednak tym razem przyjdzie im się zmierzyć z niecodziennym, potwornie niewygodnym zjawiskiem w strefie ataku pozycyjnego.
Na murawie zabraknie im absolutnie kluczowych wirtuozów, niezbędnych do kruszenia brzydkich i skrajnie skomasowanych bloków defensywnych. Kreatywny Takefusa Kubo nabawił się urazu, a z wcześniejszej listy na mundial wypadli przecież genialny Kaoru Mitoma oraz sprytny Takumi Minamino. Zniknęli ludzie od magii na ułamku metra kwadratowego.
Bez wykwalifikowanych dryblerów, zdolnych zrobić różnicę w bocznych sektorach, forsowanie tak głębokiego bunkra przypomina bolesne rozbijanie głową w mur. Doskonale pokazał to zresztą niedawny sprawdzian przed turniejowym okienkiem z Islandią. Tamtejsza, równie zamknięta konfrontacja zakończyła się dla Japończyków wymęczonym zwycięstwem różnicą zaledwie jednego trafienia.
Bezlitosna logika powolnego meczu
Zabezpieczanie dodatnich handicapów na korzyść spanikowanej tuningowej układanki to pułapka bukmacherska, której osobiście radzę unikać. Jeśli linia obrony opiera się głównie na strachu, jeden fatalny błąd pośrodku boiska bezlitośnie niweczy misterny finansowy plan gracza.
Gdy nominalni gospodarze zagęszczą środek pola murem pięciu obrońców, tempo całego spotkania brutalnie siądzie. Gracze bez skrupułów zaczną zwalniać rozgrywanie każdego autu i rzutu wolnego, kradnąc cenne minuty na świetlnej tablicy.
Azjatycka machina zapewne znajdzie finałowo swój unikalny sposób na zadanie jednego lub dwóch czystych ciosów obronnej hybrydzie. Brak kluczowych solistów sprawia jednak, że o żadnym efektownym nokaucie nie ma tutaj mowy. Zapowiada się niesamowicie mozolna i taktyczna partia szachów, co zresztą perfekcyjnie pasuje do zaplanowanej strategii zabezpieczającej.
