Francja — Anglia: Trzecie miejsce z przewagą Trójkolorowych
Mecz o trzecie miejsce mistrzostw świata 2026 pomiędzy Francją a Anglią to nie tylko pożegnanie Didiera Deschampsa z ławką reprezentacji, ale też starcie dwóch zespołów, które po półfinałowych porażkach mają różne powody, by walczyć o brąz. W Miami, w upale i wilgotności, które mogą wpłynąć na tempo gry, kluczowe będą rotacje i głębia składu. I to właśnie tutaj pojawia się największa różnica.
Anglia bez filaru środka pola
Najważniejszą informacją przed tym meczem jest absencja Declana Rice'a. Pomocnik reprezentacji Anglii od dłuższego czasu zmagał się z urazami i przemęczeniem, a Thomas Tuchel zdecydował się dać mu odpocząć. To cios, który trudno przecenić. Rice to serce defensywnej formacji, zawodnik odpowiedzialny za przerywanie akcji rywala i zabezpieczanie tyłów. Bez niego środek pola Anglii staje się przepuszczalny, a Bellingham i Anderson muszą brać na siebie więcej obowiązków w defensywie, co odbiera im siły w ofensywie.
Do tego dochodzi problem z Reecem Jamesem, którego występ był wątpliwy z powodu problemów z mięśniem dwugłowym. Jeśli Quansah, zawodnik typowo środkowy, będzie musiał radzić sobie na prawej obronie, to prawa strona Anglii stanie się newralgicznym punktem. A to właśnie tam swoją najlepszą grę prezentują Kylian Mbappé i Theo Hernández. Otwiera się pole do popisu dla szybkich skrzydeł Francji.
Francja ma głębię i motywację
Francja również rotuje składem. Deschamps zapowiadał „półremanianę”, dając szansę rezerwowym, takim jak Gusto, Konaté czy Cherki. Ale to nie znaczy, że Francja będzie słabsza. W ataku pozostaje Mbappé, który ma szansę na poprawienie swojego dorobku bramkowego przed pożegnaniem selekcjonera. Do tego dochodzą Dembélé i możliwy występ Kanté, który wnosi doświadczenie i dynamikę w środku pola. Francja, nawet bez Saliby w obronie, ma na tyle solidną linię defensywną, by poradzić sobie z atakami Anglii.
Deschamps wyraźnie podkreślił, że nie traktuje tego meczu jak sparingu. Dla niego to ostatni mecz na ławce reprezentacji i chce go wygrać. Gdy dołożymy do tego fakt, że Anglicy mają o jeden dzień mniej odpoczynku i grali więcej minut w fazie pucharowej (dogrywka z Norwegią, wyczerpujący mecz z Argentyną), przewaga Francji staje się wyraźniejsza.
Problem z kontrolą u Anglików
Oglądając ostatnie mecze Anglii, trudno nie zauważyć schematu: po objęciu prowadzenia zespół Tuchela cofa się i zaprasza rywala do ataku. Tak było przeciwko Argentynie, gdzie gole stracone w końcówce kosztowały awans. Taka taktyka jest ryzykowna, zwłaszcza gdy rywal ma w składzie szybkich skrzydłowych, którzy potrafią karać kontry. Francja, z Mbappé i Theem po lewej stronie, będzie stanowić śmiertelne zagrożenie w takich momentach. Jeśli Anglicy spróbują bronić jednobramkowego prowadzenia, mogą szybko stracić przewagę, a potem jeszcze więcej.
Co więcej, Anglia w poprzednich meczach wykazała się niestabilnością. Wygrała z Meksykiem po czerwonej kartce dla Quansaha, ledwo uporała się z Kongiem, a z Norwegią potrzebowała dogrywki. To zespół, który jest w stanie wygrać, ale często robi to w nerwowy sposób i nie kontroluje przebiegu spotkania. Przeciwko mocniejszemu rywalowi taki styl może być zabójczy.
Dlaczego handicap ma sens?
Rynki dają na handicap (-1,5) Francji kurs powyżej 2,90, co wydaje się zbyt wysokie, biorąc pod uwagę realia. Mecz nie jest pozbawiony emocji, ale brak środka pola u Anglii, problemy z bocznymi obrońcami, większe zmęczenie oraz silniejsza motywacja Francuzów to argumenty, które przemawiają za różnicą dwóch bramek. Spodziewam się, że Francja zdominuje środek pola, wykorzysta słabości przeciwnika i wygra różnicą co najmniej dwóch trafień.
