Kanada — Fas: merkezdeki üstünlük Atlas Aslanları’nı öne çıkarıyor

Dünya Kupası son 16 turunda Kanada ile Fas buluşurken masada iki ayrı hikâye var. Kanada’nın enerjisi salonu dolduruyor, Fas’ın sakinliği ise sanki cebinde maçın yedek anahtarı varmış gibi duruyor.

Bu eşleşmede ilk bakışta ev sahibi desteği ve Kanada’nın taze bacakları göze çarpıyor. Ama futbol bazen tribünün sesinden çok orta sahadaki ilk doğru pası dinler; burada da ibre Fas’a doğru kıpırdıyor.

Kanada’nın motorunda eksik bir dişli var

Kanada’nın en can yakan kaybı Ismaël Koné. Onun yokluğu sadece kadro derinliği meselesi değil; baskı altında topu taşıyan, rakibin presini gövdesiyle yaran oyuncu profili eksiliyor.

Jesse Marsch’ın takımı yine öne doğru koşacak, yine rakibi rahatsız etmeye çalışacak. Fakat Koné olmayınca o ilk baskı kırıldığında Kanada’nın merkezi biraz daha kırılgan, biraz daha telaşlı görünebilir.

Alphonso Davies’in durumu da bahsin kalbine dokunan bir ayrıntı. Sahaya çıkabilecek durumda olması elbette Kanada için büyük haber, fakat tam ritmini bulmadan bu seviyede maçı baştan sona taşımasını beklemek fazla iyimser olur.

Fas’ın en rahat konuştuğu dil merkez oyunu

Fas’ın bu turnuvadaki gücü sadece iyi savunma yapmak değil. Brahim Díaz, Ounahi, El Khannouss ve Saibari gibi isimlerle rakibin orta sahasını döndürüp boşluğu sabırla arayan bir yapıdan söz ediyoruz.

Kanada’nın çift merkezinin bu hareketli bağlantılara karşı yalnız kalması ihtimali ciddi. Fas topu aceleye getirmeden dolaştırdığında, Kanada’nın presi bir süre sonra davul gibi ses çıkarıp boşluk bırakabilir.

Üstelik Fas, Hollanda karşısındaki zorlu maratonda geriye düşse bile dağılmadığını gösterdi. Penaltılarla gelen tur sadece moral değil, “zor anı yönetebilirim” duygusunu da soyunma odasına taşır.

Yorgunluk var ama yapı daha ağır basıyor

Elbette Fas’ın önceki turda uzatmaya gitmiş olması göz ardı edilecek şey değil. Bu seviyede bacaklar konuşur; hele eleme maçında son bölümde her deparın faturası biraz daha kabarır.

Ama Chadi Riad’ın hazır görünmesi ve Saibari cephesindeki endişenin azalması, Fas’ın planını ayakta tutuyor. Nayef Aguerd ve Abde Ezzalzouli’nin yoklukları kaliteyi törpülüyor, fakat ana iskeleti dağıtmıyor.

Kanada tarafında Güney Afrika karşısındaki galibiyet kontrol hissi verdi, ama bitiricilikte aynı güveni vermedi. Katar maçındaki geniş skor ise şartları bambaşka olan, doğrudan bu eşleşmeye taşınması zor bir fotoğraftı.

Bahis çizgisi romantizme biraz kulak vermiş

Benim okuduğum yerde mesele şu: oran Kanada’nın ev sahibi havasına ve Fas’ın yorgunluğuna fazlaca saygı göstermiş. Oysa maçın en belirleyici alanı olan merkezde Fas’ın eli daha dolu.

Kanada oyunu hızlandırırsa maç keyifli bir panayıra dönebilir; Marsch’ın takımları zaten davetiyeyi zarfla değil, koşarak getirir. Bu yüzden alt bahsine yaslanmak bana güvenli bir liman gibi görünmüyor.

Fas’ın fark arayışına girmek de gereksiz kahramanlık olur. Eleme maçında ev sahibiyle oynarken şemsiyeyi açıp sahilde yürür gibi rahat galibiyet beklemek futbolun mizah duygusunu fazla hafife almak demek.

Bu nedenle en temiz taraf maç sonucunda Fas. Daha iyi pas kalitesi, daha oturmuş maç yönetimi ve Kanada’nın merkezdeki eksikleri birleşince, tercih doğal biçimde Atlas Aslanları’na gidiyor.