Iran — New Zealand: azjatycki faworyt w opałach
Mecz Iranu z Nową Zelandią to nie jest typowe starcie faworyta z kopciuszkiem. Owszem, Persowie mają w składzie gwiazdę pokroju Mediego Taremiego i zdecydowanie więcej doświadczenia na mundialowych boiskach. Ale spojrzenie na okoliczności poprzedzające to spotkanie każe zadać pytanie: czy Iran faktycznie jest w stanie rozgromić rywala? Wątpliwości jest mnóstwo, a argumenty, by postawić na handicap +1,5 dla All Whites, są zaskakująco mocne.
Kłopoty Persów wykraczają poza boisko
Faworytem meczu jest Iran – i słusznie, bo to drużyna z wyższego poziomu. Tyle że ten faworyt przystępuje do rywalizacji w dalekiej od ideału kondycji. Mówimy nie tylko o problemach kadrowych, ale też o gigantycznym balaście pozasportowym. Reprezentacja Iranu przeszła przez prawdziwe logistyczne piekło – zmiana bazy treningowej, podróże do USA, problemy wizowe i napięta atmosfera wokół drużyny. Medhi Taremi nie krył, że „czuje napięcie od pierwszej chwili przyjazdu na mundial”. Trener Ghalenoei otwarcie przyznał, że warunki poza boiskiem uderzyły w „skupienie techniczne” zespołu.
To nie są wymówki – to czynniki, które realnie wpływają na dyspozycję. Kiedy głowa zaprzątnięta jest sprawami organizacyjnymi, a nie taktyką, trudno oczekiwać perfekcyjnego wykonania na murawie, szczególnie w pierwszym meczu turnieju.
Nie obsada, a braki – Iran w ataku bez kilku kluczowych ogniw
Problemy Iranu nie kończą się na sferze mentalnej. Dochodzą do tego realne straty w składzie. Z gry wypadł już Roozbeh Cheszmi – doświadczony pomocnik, który stabilizował drugą linię i stanowił opcję awaryjną na środku obrony. To cios w głębię kadry. Co gorsza, kilku kluczowych graczy ofensywnych jest poważnie osłabionych.
Medhi Taremi – największa gwiazda – trenował z ograniczeniami z powodu drobnego urazu. Saman Ghoddos, najlepszy łącznik między pomocą a atakiem, również jest na ostatni minut przed meczem. Medhi Torabi i Alireza Dżahanbachsz są opisywani jako niemal pewni absencji. W dodatku w składzie zabrakło Sardara Azmuna. Jeśli do tego dodamy, że jednym z liderów jest doświadczony, ale już 34-letni Ehsan Hadżsafi, obraz ofensywy Iranu przestaje być straszny. Może i Taremi ma klasę, ale kto ma mu dostarczyć piłki w dogodnej pozycji i kto ma go zastąpić, gdy rywal zamknie dostęp do niego?
W efekcie, choć Iran ma jakość, to jego potencjał do zdobywania bramek jest znacznie bardziej ograniczony, niż sugerują nazwiska na papierze. To nie jest maszyna do strzelania goli – to raczej doświadczony, ale powolny i podatny na zakłócenia zespół.
Nowa Zelandia – Haiti było anomalią, Anglia normą
Teraz spójrzmy na rywala. Pamiętacie to 0:4 z Haiti w sparingu? To był mecz-widmo, który wywołał falę paniki w obozie All Whites. Jednak dla uważnego obserwatora to był raczej wypadek przy pracy niż diagnoza. Haiti trafiło na New Zealand w momencie, gdy Bazeley przeprowadzał masowe zmiany w przerwie, a defensywa kompletnie straciła koncentrację. Taki mecz zdarza się raz na kilkanaście spotkań.
O wiele bardziej miarodajne jest starcie z Anglią. Tak, Anglicy mieli przewagę i wygrali 1:0, ale Nowozelandczycy przez 90 minut byli zdyscyplinowani, bronili się mądrze i stworzyli kilka sytuacji, które mogły dać im remis. Bramkarz Crocombe spisywał się świetnie, a Chris Wood był ciągłym zagrożeniem przy stałych fragmentach gry. Podobny scenariusz – minimalne porażki – widzieliśmy w meczach z Finlandią (0:2) czy Ekwadorem (0:2). All Whites nie są łatwym łupem. Potrafią usiąść głęboko i utrudnić życie każdemu faworytowi.
W dodatku podopieczni Bazeleya mają ogromną motywację. To dla nich, podobnie jak dla Iranu, mecz o wszystko – najmniejszy rywal w grupie, od którego trzeba zacząć turniej. Nie przyjechali do Ameryki na wycieczkę. Ivan Vicelich, legenda nowozelandzkiego futbolu, podkreślał, że najlepsza szansa na sukces jest właśnie w pierwszym spotkaniu. Będą walczyć o każdy centymetr boiska, by nie przegrać różnicą dwóch bramek.
Handicap +1,5 – bezpieczny azyl w przewidywalnym meczu
Łącząc te wszystkie elementy, obraz meczu staje się jasny. Faworyt ma problemy poza boiskiem i braki kadrowe, które ograniczają jego siłę ognia. Rywal jest odporny, zdeterminowany i potrafi się bronić. Typowy scenariusz to męczące 1:0, ewentualnie 2:1 dla Iranu. Rozmiękczenie nowozelandzkiej defensywy, czyli wygrana Iranu różnicą dwóch lub więcej goli, wydaje się mało prawdopodobne.
Rynek kursów sugeruje, że szansa na taki scenariusz to około 25%. To za mało, nawet przy kursie 1.34. Dlatego handicap +1,5 dla Nowej Zelandii to nie tylko obstawianie przegranego – to gra na to, że faworyt nie jest aż tak silny, jak go malują. A w tym konkretnym przypadku, biorąc pod uwagę kontuzje, zamieszanie i determinację All Whites, mamy do czynienia z rynkiem, który nie docenia realnej siły przeciwnika i słabości Persów.
