Anglia — Argentyna: świeżość nóg przeważy szalę półfinału
Piętnastego lipca o 21:00 CEST, pod dachem Mercedes-Benz Stadium w Atlancie, rozstrzygnie się drugi półfinał mistrzostw świata. Anglia i Argentyna — starcie, które nie potrzebuje reklamy, bo historia napisała ją dawno temu.
Stawka jest oczywista: zwycięzca zagra w niedzielnym finale z Hiszpanią. Dla Anglii to szansa na pierwszy finał mundialu od 1966 roku, dla Argentyny — obrona tytułu i, być może, ostatni wielki akt Leo Messiego.
Rachunek zmęczenia, którego rynek nie odrobił
Argentyna przeszła fazę pucharową na absolutnym limicie. Dwie dogrywki w trzech meczach, Kabo Verde i Egipt stawiające mistrzów pod ścianą, wreszcie Szwajcaria, z którą trzeba było męczyć się do 120. minuty.
Skutki widać gołym okiem. Romero schodził ze skurczami, Paredes nosi etykietę zmęczenia — a to właśnie on ma gasić rajdy Bellinghama i Rice'a. Jeśli w końcówce zabraknie mu nóg, środek pola Argentyny stanie otworem.
Anglia tymczasem odzyskała swój fundament. Rice przed meczem z Norwegią leżał chory i zagrał ledwie połowę — teraz jest w pełni gotów do gry od pierwszej minuty, a Tuchel deklaruje najsilniejszy skład bez żadnych zastrzeżeń.
Gdy mistrz sam sięga po tarczę
Wymowny jest ruch Scaloniego. Selekcjoner mistrzów świata publicznie rozważa przejście na trójkę stoperów z Otamendim — trener nie przebudowuje sprawdzonej struktury pod rywala, jeśli nie dostrzega realnego zagrożenia.
To cichy ukłon w stronę atletycznej przewagi Anglików. Oś Kane — Bellingham, skrzydła Saki i Gordona, pressing Rice'a — wszystko to uderza dokładnie tam, gdzie Argentyna jest najbardziej sfatygowana.
Owszem, Anglia też nie grała koncertowo — z Norwegią sam Tuchel przyznał, że mieli szczęście. Lecz jej problemy to kwestia rytmu, nie struktury. Problemy Argentyny są głębsze: powtarzające się dogrywki i trud w starciach z fizycznymi rywalami.
Linia wycenia aurę mistrza świata. Nie wycenia stanu jego nóg po siedemdziesiątej minucie — a to właśnie tam rozstrzygają się takie wieczory.
Ryzyko istnieje i wypada je nazwać: Argentyna ma zwyczaj przeciągania spraw do dogrywki, a Messi potrzebuje jednej luźnej chwili, by ukarać każdego. Dlatego przekonanie jest umiarkowane, nie żelazne.
Mimo to rachunek jest po stronie świeższej, młodszej i mocniejszej fizycznie drużyny. Przy kursie bliskim trzykrotności stawki taka propozycja zasługuje na spokojne, wyważone tak.
Zakład i werdykt: wygrana Anglii (1) po kursie 2.80 — świeższa i fizycznie mocniejsza drużyna przeciwko wyczerpanemu dogrywkami mistrzowi jest warta tej ceny.
