Szkocja — Brazylia: kanarki wpadną w szkocką sieć?
Piłkarski mundial wchodzi w decydującą fazę grupową, a w Miami naprzeciw siebie staną dwa zespoły z kompletnie różnych piłkarskich światów. Brazylia, ze swoją gwiazdorską kadrą i historycznym ciężarem, mierzy się z twardą, zorganizowaną i zdeterminowaną Szkocją. Na pierwszy rzut oka – nierówny pojedynek. Ale diabeł, jak zwykle, tkwi w szczegółach.
Szkocki mur, a nie bramkarska fuszerka
Selekcjoner Steve Clarke nie zostawia złudzeń: jego plan na to spotkanie to nie frontalny atak, a raczej budowa niezdobytej twierdzy. Jego słowa o tym, by „nie atakować zbyt dużo”, są jasnym sygnałem, że Szkoci nie dadzą się wciągnąć w otwartą wymianę ciosów. Po bolesnej lekcji z Marokiem, gdzie stracili bramkę już w 70. sekundzie, wiedzą, że defensywna dyscyplina to klucz do historii – pierwszego awansu z grupy MŚ w dziejach.
Ich gra przeciwko Haiti i nawet w przegranym meczu z Marokiem pokazała, że potrafią być niezwykle kompaktowi. Nawet jeśli rywale mają przewagę, Szkocja nie sypie się łatwo. Zabraknie w środku boiska Billy'ego Gilmoura, ale Lewis Ferguson i John McGinn to zawodnicy potrafiący wywalczyć drugą piłkę i utrudnić życie rywalom. Kluczowa będzie też formacja – trójka stoperów, pięciu obrońców przy pressingu. To szyk, który ma spowolnić i sfrustrować Brazylijczyków.
Canarinhos bez ostrego sztyletu
Brazylia traci Raphinhę i to jest dla nich znacznie większy cios, niż mogłoby się wydawać. Kontuzja prawego skrzydłowego to nie tylko strata jakości, ale i całej struktury ofensywnej. Zawodnik Barcelony dawał drużynie szerokość i dynamikę na prawym skrzydle. Zastępujący go Rayan to talent, ale piłkarsko wciąż surowy. Drużyna Ancelottiego straci przez to jedno z kluczowych narzędzi do rozrywania zwartej defensywy.
Paradoksalnie, mecz z Marokiem (1:1) obnażył słabości tej Brazylii w starciu z dobrze zorganizowanym rywalem. Zawodnicy z Ameryki Południowej gubili się w ciasnych przestrzeniach, a ich ataki opierały się głównie na indywidualnych akcjach Viniciusa Juniora. Marokańczycy pokazali, że da się zneutralizować gwiazdy Canarinhos. Dlaczego Szkocja, grająca jeszcze bardziej zachowawczo i podwajająca przy bocznych liniach, miałaby nie skorzystać z tego przepisu?
Oczywiście, Neymar wrócił do składu. Ale wchodzi z perspektywy rezerwowego i przy wyniku, który może nie być jeszcze rozstrzygnięty. W starciu z świeżymi nogami szkockich obrońców jego wpływ może być ograniczony. To nie ten sam Neymar co cztery czy osiem lat temu, a Ancelotti będzie go używał raczej jako karty przetargowej na ostatnie 20 minut niż od początku.
Stawka paraliżuje, nie nakręca
Presja w tym spotkaniu jest ogromna. Brazylia, aby zapewnić sobie pierwsze miejsce w grupie, musi wygrać. Remis im wystarczy do awansu, ale może skazać na trudniejszą drabinkę. Szkocja, z trzema punktami na koncie, też musi myśleć o punkcie, bo ten może dać im historyczny awans z trzeciego miejsca. W takich meczach, gdzie obie strony boją się zaryzykować, padają zazwyczaj małe wyniki. Nikt nie chce zrobić głupiego błędu w 80. minucie przy stanie 1:0.
Dodajmy do tego miamiński upał i wilgoć – warunki, które sprzyjają spowolnieniu tempa i oszczędzaniu sił, a nie szaleńczym biegom. W takich realiach fizycznie silniejsza i przyzwyczajona do walki Szkocja może czuć się nawet lepiej niż finezyjna, ale przyzwyczajona do luksusu Brazylia.
Co nam zatem wychodzi z tego równania? Niski pressing Szkotów, ich determinacja, brak Raphinhy po stronie Brazylii, ogromna stawka i upalna pogoda – wszystkie te składowe prowadzą do jednego wniosku. Mecz raczej będzie przysłowiową „wojną nerwów” niż festiwalem strzeleckim. Bukmacherzy, sugerujący się renomą Brazylii, przesadzili z kursem na over 2,5 gola. Prawda leży gdzieś pośrodku, czyli bliżej 1:0, 2:0, a może nawet 1:1.
