Nowa Zelandia — Egipt: ułańska fantazja to za mało na futbolowych księgowych.
Radosny chaos rzadko popłaca w poważnej piłce, ale bukmacherzy chyba ulegli magii turnieju. Po tym, jak Nowa Zelandia zafundowała kibicom szaloną wymianę ciosów z Iranem, rynki uznały ten zespół za solidną firmę. Mylenie jednorazowej adrenaliny z taktyką to jednak szkolny błąd.
Autostrada do bramki
Zespół Darrena Bazeley'a najwyraźniej uwierzył w siebie i zamierza grać wybitnie odważnie. Wysoko ustawieni boczni obrońcy to ambitny plan na klasowego faworyta turnieju. Niestety, taka mentalność obronna tworzy gigantyczne, zupełnie niepilnowane połacie pustego boiska na własnej połowie.
Egipcjanie nie będą musieli nawet mozolnie kreować wolnych przestrzeni w twardym ataku pozycyjnym.
Pragmatyzm zamiast show
Z drugiej strony mamy pragmatyczny zespół z Afryki, który do meczów podchodzi z chłodną pasją wykwalifikowanego księgowego. Egipt na inaugurację udowodnił, że ich niski blok obronny to twardy monolit taktyczny. Podopieczni Hossama Hassana są potwornie zorganizowani, cierpliwi i z radością wyczekują na błąd.
To właśnie na tym polega całkowite nieporozumienie kursowe, pod które rynki ustawiły ten konkretny profil meczu. Oddawanie hektarów wolnego miejsca zawodnikom formatu Mohameda Salaha czy Omara Marmousha to sportowe samobójstwo. Ci panowie obnażą linię obrony Nowej Zelandii sprytem i morderczym przyspieszeniem.
Piekielnie chłodna kalkulacja
Dlaczego mimo tego szalonego potencjału ofensywnego nie celujemy w wysokie handicapy i deszcz goli? Odpowiedź jest trywialna i ucieka od turniejowego romantyzmu na kilometry. Podstawowym instynktem Faraonów po zdobyciu prowadzenia będzie natychmiastowe zaryglowanie bramki i całkowite uśpienie tempa.
Hossam Hassan absolutnie nie planuje uszczęśliwiać zgromadzonych widzów kanonadą efektownych zagrań pod koniec spotkania. Nudne starcie zamknięte w rutynowym, skromnym i bezpiecznym rezultacie w pełni zaspokaja jego turniejowe ambicje. Liczenie na kanonadę mija się tutaj z jakimkolwiek logicznym celem.
Krótkotrwały entuzjazm wybieganych wyspiarzy prędzej czy później boleśnie roztrzaska się o afrykańską organizację gry. Oddsmakerzy rażąco nie docenili chłodnej głowy zawodników z Egiptu, opierając się na naiwnych sentymentach. W obliczu takich realiów branie afrykańskiego faworyta po obiecującym kursie jest czystą formalnością.
